Κυριακή, 15 Μαρτίου 2015

Βαγγέλης Γιακουμάκης..Παρών..!

Ο Βαγγέλης βρέθηκε νεκρός...Δε με ενδιαφέρουν τα ιατροδικαστικά πορίσματα..είτε με τον έναν, είτε με τον άλλο τρόπο ο Βαγγέλης δολοφονήθηκε.

Τον δολοφόνησαν τα πρότυπα μιας κοινωνίας χρόνια νεκρής. Άντρακλες, λεβέντες, που "τιμάν" τα παντελόνια τους κι έχουν τα χέρια τους καθαρά σαν τους φασίστες του κοινοβουλίου. Σα τον στρατόκαυλο στο στρατό που κάνει καψόνια στους "ψάρακες". Σαν τους νταήδες στα σχολεία που κοροϊδεύουν, βρίζουν και φτύνουν τον αδύναμο, την χοντρή, τον γυαλάκια. Σαν κάτι μάγκες που συναντάς στο δρόμο, στις πλατείες, στα λεωφορεία και σπρώχνουν και γελάνε με τον Αλβανό ή τον πάκι...

Τον σκότωσες εσύ που σήμερα βάζεις καρδούλες και γράφεις επικήδειους στον τοίχο σου. Εσύ που αύριο κιόλας με την πρώτη ευκαιρία θα χλευάσεις τη διαφορετικότητα. Εσύ που θα κοροϊδέψεις οτιδήποτε δεν αντιστοιχεί στα πρότυπα που σου έχει μάθει να ακολουθείς το θέαμα, τα περιοδικά και το δήθεν life style.

Εσύ που παρακαλάς το παιδί σου να μη γίνει πούστης μην τυχών και σου χαλάσει το όνομα..κι εσύ που βγάζεις παιδιά και τα μαθαίνεις να χτυπάνε να βρίζουν να γελάνε να χλευάζουν και να μην δέχονται τη διαφορετικότητα.

Τώρα συνέχισε να το παίζεις σοκαρισμένος, συγκινημένος και οργισμένος μέχρι να βρεθεί μπροστά σου ένας ακόμα Βαγγέλης για να δείξεις την βαρβατίλα σου...!

Μα ποιο πολύ αναρωτιέμαι...θα είχε συγκινηθεί άραγε το πανελλήνιο αν τον Βαγγέλη τον έλεγαν Χασάν και ήταν από το Μπαγκλαντές ? Αν τον έλεγαν Γιαζμίν και ήταν από την Ινδία? Αν η μπλούζα του δεν έγραφε Italy και ήταν κελεμπία ή μπούργκα? Αν τον έλεγαν Βαγγέλη στα χαρτιά αλλά τον φώναζαν Σάντρα και φόραγε τακούνια ?


Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2014

Τρομοκρατία



         Τρομοκρατία νοικοκυρούλη - τηλεθεατούλη μου δεν είναι ο Ρωμανός..
Κι αύριο να αφεθεί ελεύθερος το ξέρεις πως δεν έχεις να φοβηθείς. Ξέρεις πως δεν ανήκεις σε αυτούς που θα αγγίξει..Ήσυχος όπως σήμερα θα συνεχίσεις την ζωούλα και τον γαμημένο ύπνο σου.
Κοίτα γύρω σου..Άνοιξε επιτέλους τα μάτια και τα αυτιά σου..Θα σου πω για εμένα που βιώνω καθημερινά στο πετσί μου την τρομοκρατία. Θα σου μιλήσω γι'αυτόν τον γαμημένο κόμπο που έχω τόσες μέρες στο στομάχι και ίσως να τον έχεις νιώσει κι εσύ κάποια στιγμή...


Τρομοκρατία είναι ο λογαριασμός της ΔΕΗ όταν κάθεσαι να φας και τον βλέπεις πάνω στο τραπέζι να σου θυμίζει πως κινδυνεύεις να μείνεις εσύ και τα παιδιά σου χωρίς ρεύμα. Τρομοκρατία είναι να μην έχεις τα απαραίτητα για να ετοιμάσεις αυτό το πιάτο το φαΐ.. 

Τρομοκρατία είναι να έχεις πάει 30+ χρονών και να πρέπει ακόμα να υπ ακούς την μάνα σου γιατί την έχεις ανάγκη. Τρομοκρατία είναι αυτός ο πόνος στο στομάχι γιατί δεν ξέρεις τι σκατά θα κάνεις αύριο. Τρομοκρατία είναι να κοιτάς το παιδί σου και να θες να κλάψεις γιατί βλέπεις πως κάθε μέρα που περνάει θα στερείται ακόμα περισσότερα ενώ δε φταίει..

Ας σταματήσουμε λοιπόν να αποκαλούμε τρομοκράτες το Ρωμανό ή τον Μιχαηλίδη ή οποιονδήποτε τρομάζει το σύστημα. Ας σταματήσουν επιτέλους όλα τα γλιφτρόνια αυτού του συστήματος να μιλάνε για δικαιοσύνη. 

Ο Νίκος Ρωμανός μόνο παράδειγμα μπορεί να είναι και για εμάς και για τα παιδιά μας. Για το πείσμα του και για την θέληση του να ζήσει διεκδικώντας όλα όσα του ανήκουν. Ας μην ακουστεί από κανέναν λοιπόν ότι ο Νίκος αυτοκτονεί με την απεργία πείνας. Ο Νίκος το μόνο που θέλει είναι να ζήσει με αυτές τις μικρές έστω, δόσεις ελευθερίας που θα παίρνει από τις εκπαιδευτικές άδειες. Σας αρέσει ή όχι είναι δικαίωμα του...και δε θα ενοχλήσει την μίζερη ζωούλα κανενός φιλήσυχου πολίτη.

Νίκο γερά...ως την λευτεριά...!!!
(συγχωρέστε με για τον συναισθηματισμό μου... ΑΛΛΑ αυτή η έλλειψη συναισθήματος έχει κάνει την κοινωνία τόσο ψυχρή και αδιάφορη και ΝΑΙ όταν έχω να αντιμετωπίσω έναν επικείμενο θάνατο, δε μπορώ να αντικρίζω τα πράγματα γύρω μου μόνο με την πολιτική μου ματιά...γιατί όπως και να το κάνουμε το συναίσθημα είναι αυτό που μας κάνει πραγματικούς Ανθρώπους..)

Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2014

Για τους αιώνια φυλακισμένους

     Στο σχολείο τα πρώτα χρόνια, θέλοντας να μας δώσουν να καταλάβουμε τι είναι η κοινωνία, μας φέρνανε σαν παράδειγμα μικρές ομάδες από τις οποίες αυτή αποτελείται. Η πρώτη κοινωνική ομάδα που γνωρίζουμε είναι η οικογένεια... Μετά από λίγο έρχεται η ένταξη μας σε μια θρησκευτική ομάδα... Ύστερα έρχεται η  μικρή κοινωνία του σχολείου... Για τα αγοράκια θα ακολουθήσει ο στρατός κι αργότερα ο εργασιακός χώρος που ο καθένας από εμάς θέλοντας και μη πρέπει να ενταχθεί προκειμένου να βγάλει τα προς το ζην. Από τα παραπάνω παραδείγματα βγαίνει και το συμπέρασμα ότι, όλοι μας ανήκουμε σε μια κοινωνία συμμετέχοντας σε πολλές κοινωνικές ομάδες. 

     Το εκπαιδευτικό (και όχι μόνο) σύστημα, σε συνεργασία με το σημερινό πρότυπο οικογένειας δίνει αγώνα τα πρώτα δέκα - δεκαπέντε χρόνια της ζωής μας για να μας πλασάρει την ωραιοποιημένη εκδοχή των παραπάνω κοινωνικών ομάδων και να μας κάνει να πιστέψουμε το πόσο πολύ μας ωφελεί η ένταξη μας σε αυτές. Προσπαθούν και δυστυχώς σε έναν μεγάλο βαθμό το επιτυγχάνουν, να σε πείσουν ότι η σύγχρονη φυλακή στην οποία σε προορίζουν να ζήσεις είναι όμορφη και πολύ λειτουργική για το καλό όλων. Ευτυχώς δεν είμαστε λίγοι αυτοί που μέχρι σήμερα δεν αγαπήσαμε το χρυσό κλουβί που μας τάξανε και κάθε μέρα, κάθε ώρα και στιγμή ονειρευόμαστε και προσπαθούμε να δούμε τα κάγκελα γύρω μας τσακισμένα!

     Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή..
- Η οικογένεια...
Τα κάγκελα του μπαλκονιού μου, της κούνιας μου, του "πάρκου" μου.. κάγκελα της πρώτης μου φυλακής. Οι γονείς μου..οι πρώτοι μου δεσμοφύλακες. Το σπίτι ΜΟΥ... η απαρχή της ανάγκης για ιδιοκτησία.

- Η θρησκεία...
Εδώ δεν υπάρχουν κάγκελα ορατά, αλλά δεν παύουν να υπάρχουν γύρω σου και μάλιστα τοποθετημένα από κάτι ανώτερο από εσένα. Οι δεσμοφύλακες-ρασοφόροι είναι οι μόνοι που έχουν την ικανότητα επαφής με τον ανώτερο. Εσύ πρέπει να αρκείσαι στο ότι αυτός υπάρχει. Αμφιβολίες, αντιρρήσεις και περιττές ερωτήσεις επιφέρουν ποινές κι από τους δεσμοφύλακες-ρασοφόρους κι από τον ανώτερο. (Ναι..κι ας μην τον ξέρεις..Είναι ανώτερος και μπορεί..!)

- Το σχολείο...
Τα κάγκελα που το κυκλώνουν είναι ποιο ψηλά απ' του σπιτιού μου. Φοβούνται ακόμα περισσότερο εδώ μήπως κι αποδράσω. Σε αυτό το "ίδρυμα" υπάρχει ακόμα και διευθυντής, στον οποίο υπακούν δεσμώτες-μαθητές και δεσμοφύλακες-δάσκαλοι.  

- Ο στρατός...
Τα πράγματα ζορίζουν ακόμα περισσότερο εδώ. Σου στερούν την ελευθερία σου κι επίσημα πλέον. Τα κάγκελα γίνανε χοντρά συρματοπλέγματα. Υπακούς σε διαταγές ανωτέρων..Οι δεσμοφύλακες γίνανε ακόμα περισσότεροι και φοράνε στολές. Φοράς κι εσύ στολή όπως κι υπόλοιποι δεσμώτες. Όλοι ομοιόμορφα ντυμένοι.. κουρεμένοι.. ξυρισμένοι.

- Εργασία (και χαρά)...
Ο δεσμοφύλακας-αφεντικό σε διατάζει κατά το δοκούν. Εσύ υποτάσσεσαι στις διαταγές του γιατί πάνω απ'όλα, όπως σε έχουν χειραγωγήσει, είναι η επιβίωση. Τα κάγκελα εδώ δεν είναι ορατά τις περισσότερες φορές. Καλά εκπαιδευμένος από τα χρόνια που έχουν προηγηθεί, πλέον μπορείς να τα υψώνεις γύρω σου νοητά και να παραμένεις μέσα τους, υπάκουος και πάντα συγκαταβατικός. 

     Όλα τα παραπάνω λοιπόν, για κάποιους είναι κοινωνικές ομάδες μιας ευρύτερης κοινωνίας. Για εμένα όλα τα παραπάνω είναι πολλές μικρές φυλακές μέσα στην κοινωνία μας. Αναλυτικότερα, υπάρχει ένα μεγάλο σωφρονιστικό κατάστημα (το υπάρχον σύστημα), μέσα στο οποίο υπάρχουν πολλές και διαφορετικές πτέρυγες (όπως οι παραπάνω κοινωνικές ομάδες αλλά και άλλες παρόμοιες).

     Οι πτέρυγες ακολουθούν κάμποσους κοινούς κανόνες, οι οποίοι ορίζονται από το υπάρχον σύστημα. Εξίσου οι νομοθέτες ορίζουν τους κανόνες που πρέπει να τηρούνται σε μια κοινωνία και εφαρμόζονται από τις κοινωνικές ομάδες. Πέρα από τους παραπάνω κανόνες όμως, στην κάθε πτέρυγα μπορούν να υπάρχουν και κάποιοι άγραφοι νόμοι από τους εκάστοτε δεσμοφύλακες.

     Οι γονείς, σου επιβάλουν την ώρα που θα κοιμηθείς, ή αργότερα την ώρα που θα επιστρέψεις από την έξοδο. Ο ρασοφόρος, σου ορίζει τι είναι σωστό και τι αμαρτία και ο θεός έρχεται να σε ανταμείψει ή να σε κάψει στην πυρά για κάθε παρατυπία σου. Η δασκάλα, σου επιβάλει εργασίες τις οποίες αν δεν φέρεις εις πέρας θα υπάρξει τιμωρία. Στον στρατό αν δεν υπακούσεις στις διαταγές υπάρχει το στρατοδικείο. Το αφεντικό, σου επιβάλει τόσες ώρες εργασίας όσες αυτό θεωρεί σωστές για την αύξηση του κέρδους του. Και κάπως έτσι όποιος δεν υπακούει στους νόμους του κράτους καταλήγει στην..φυλακή ή στενή ή μπουζού.

     Αλήθεια τώρα...Ακόμα επιμένεις να πιστεύεις ότι είμαστε ελεύθεροι; Ακόμα δεν μπορείς να αντικρίσεις τα κάγκελα και τα συρματοπλέγματα που είναι ολόρθα γύρω σου όπου κι αν κοιτάξεις..;


Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2014

Restart..

Κάποια στιγμή που είχα νεύρα 
έκοψα χιλιάδες κομματάκια όλα μου τα γραπτά 
και τα πέταξα στα σκουπίδια. 
Τόσα κείμενα, ποιήματα, σκέψεις..
Κι ένιωσα σα να ξελάφρωσα..
σα να σταμάτησε να με στοιχειώνει αυτό το γαμημένο παρελθόν..
το χτες..το περασμένο..
Και ελεύθερη ξανά..χωρίς προκαταλήψεις, 
άρχισα να οργανώνω το μυαλό μου ξανά από την αρχή..
Και μια καινούρια, ολόφρεσκα ιστορία αναγεννάτε από τα σπλάχνα μου..
Αυτό που θα'θελα να είχα ζήσει κι όχι αυτό που τελικά έζησα.. 
Αυτό που θα'θελα να νιώσω κι όχι αυτό που θα'θελαν οι άλλοι να νιώθω γι'αυτούς...
Αυτό που θα'θελα να είμαι κι όχι αυτό που θέλουν οι άλλοι να είμαι για να τους αρέσω..
Σήμερα μπορείς να ζήσεις ξανά απ'την αρχή.. 
Μαρία, Άννα..., Γεωργία, Κατερίνα, ..., Ελένη..., Φώτη, Νίκο..., Γιώργο, ..., Κώστα, Βασίλη..., ...